အသက်(၂၆)နှစ်အရွယ် နီနီထက်သည် ငယ်စဉ်ကလို နုနယ်လှပမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြည့်စုံသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ပင်ကိုယ်အရည်အချင်း ကလဲရှိ ဓနဥစ္စာကလဲ ပြည့်စုံလှရက်လွန်းသူ တစ်ယောက်ကလဲဖြစ်နေပြန်တော့ နီနီထက်ကို တမ်းတမက်မောသူများ လက်တွဲလိုသူများ ကမ်းလှမ်းသူများဖြင့် ဝိုင်းဝိုင်းလည်၍နေရသည်။ နီနီထက်တွင် ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသား ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်တွေ က မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါ။သို့ရာတွင် သူမ ဘဝတက်လမ်းအတွက် ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း၊ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများကြောင့် သိုသိပ်စွာ နေခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့် အရွယ်ရောက်သူ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတိုင်း ခံစားရမြဲဓမ္မတာဖြစ်လေသော သွေးသား ဆန္ဒများကိုပင် မျိုသိပ်၍ ချိုးနှိမ်ကာ ထားခဲ့ရလေသည်။ စိုးလင်းနိုင်တစ်ယောက် အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော်ကျော်မျှပင်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတောအတွင်း စိုးလင်းနိုင်သည် သူ၏အလုပ်တာဝန်များကို ကျေပွန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။နီနီထက်က စိုးလင်းနိုင်ကို သူမ၏ရုံးခန်းထဲသို့ခေါ်ကာ မကြာခဏ အလုပ်ခိုင်းစေ တတ်သည်။ထို့ပြင် စိုးလင်းနိုင်ကို နီနီထက်သည် သူမ၏ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်၍ အလုပ်များလုပ်စေခဲ့ရာတွင် ဆောင်ရွက်ရန် အလုပ်များပြီးလျှင် သူမသည် စိုးလင်းနိုင်ကို အအေး၊ကော်ဖီ၊မုန့် စသည်တို့ဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးလျှက် စကားစမြည် ပြောတတ်သေးသည်။

ထိုအခါမျိုးတွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ် အိန္ဒြေရှိလွန်းသော ဒေါ်နီနီထက်၏ ဟန်ပန်မျိုးမဟုတ်တော့။စိုးလင်းနိုင်၏ ရင်းနှီးခင်မင်လွန်းစွာဖြင့် ရှိနေသော ငယ်သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ဦးပမာ အသွင်မျိုးကို ဆောင်ကာ ရယ်ရယ်မောမော နောက်နောက်ပြောင်ပြောင်ဖြင့် နီနီထက် တစ်ယောက် ရှိနေတတ်လေသည်။ ထိုသို့သော အခါမျိုးတွင် ခေါ်ဝေါ်သုံးနုံးသော အခေါ်အဝေါ်လေး တွေကလဲ တမျိုးလေး ပြောင်းသွား၏။စိုးလင်းနိုင်ကို နီနီထက်က “မောင်လေး” ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းသည်။စိုးလင်းနိုင်ကတော့ စ၍အလုပ်မဝင်မှီ အင်တာဗျူးဖြေကထဲက “မမ” ဟုသာ သုံးစွဲခဲ့ရာမှ ယခုတော့ “မမထက်” ဟုပင် တရင်းတနှီးခေါ်ဝေါ်၍နေချေပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးတည်းရှိနေသော အခါမျိုးတွင် ပေါ့ပါး လတ်ဆတ်၍နေသော “မမထက်”၏ မျက်နှာလှလှလေးကို စိုးလင်းနိုင်သည် တိတ်တခိုးငေးကြည့်မိတတ်သည်။ ကြည့်ဖန်များလာတော့ စိုးလင်းနိုင်သည် ခပ်ရဲရဲပင် ငေး၍ကြည့်တတ်လာသည်။

ဒီလိုဖြစ်အောင်ပင် နီနီထက်က ဖန်တီးပေးနေတာလား မသိ။ ဒါတင်မဟုတ်သေးပါ။စိုးလင်းနိုင်သည် မမထက်၏ချောမောလွန်းသော မျက်နှာလေးနှင့်အပြုံးလှလှလေးတင်သာမက မမထက်၏အချိုးကျနစွာဖြင့် ရှိနေသော လှပလွန်းသည့် ကိုယ်လုံးလေးကိုပါ ငေး၍ကြည့်တတ်သည်။သူရှိရာဖက်သို့ တခါတရံ မျိုးတွင် ကျောခိုင်းကာသွားလာလှုပ်ရှားနေသော မမထက်၏ တပွေ့တပိုက်ကြီးဖြစ်ကာ အိထွေးတုံခါလျှက်ရှိသော ဖင်သားကြီးများကိုလည်း စိုးလင်းနိုင် တစ်ယောက် မျက်တောင်မခတ်ကြည့်ကာ ရမ္မက်များ ထန်ခဲ့ရသည်မှာလည်း ကြိမ်ဖန်မနည်းတော့ပေ။ စိုးလင်းနိုင် တစ်ယောက် မမထက်ကို စိတ်ကူး၍သာယာ တတ်လာသည်။မမထက်ကို စွဲလန်းတမ်းတရင်း စိတ်ကူးယဉ်ကာ သာယာနေခဲ့ရသော အကြိမ်များလည်း တဖြေးဖြေးများ၍လာခဲ့ရသည်။ အချိန်ကာလ တဖြေးဖြေး ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စိုးလင်းနိုင်သည် မမထက်ကို စွဲလန်းသထက် စွဲလန်းတမ်းတကာ ရင်မောစွာဖြင့် ချစ်ခဲ့မိပေပြီ။မမထက်သည်လည်း စိုးလင်းနိုင်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံလာကာ စိုးလင်းနိုင်၏ အနီးသို့ သူမသည် တဖြေးဖြေး နီးကပ်စွာဖြင့် ရောက်၍လာခဲ့ရပေသည်။

နီနီထက်သည် စိုးလင်းနိုင်၏မျက်နှာလေးကိုဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်မိ သော အချိန်ကစ၍ သူ၏နုငယ်သောမျက်နှာလေးသည် သူမ၏ရင်ဝယ်ငြိတွယ်ခဲ့ရလေ သည်။စိုးလင်းနိုင်၏ ပြောဟန် ဆိုဟန် လှုပ်ရှားဟန်လေးများကို တွေ့ဖန်များလာတော့ နီနီထက်သည် စိုးလင်းနိုင်ကို ခင်တွယ်လာခဲ့ရသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီး၍လာခဲ့ ရပြန်တော့ စိုးလင်းနိုင်၏အပြုံးလေး စိုးလင်းနိုင်၏စကားသံလေးတို့ကို နီနီထက်က စွဲလန်း၍လာခဲ့ရသည်။သူမသည် ဘယ်နေရာဘဲရောက်ရောက် ဘာဘဲလုပ်နေ လုပ်နေ စိုးလင်းနိုင်၏ပုံရိပ်က နီနီထက်၏အတွေးအာရုံထဲတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။နီနီထက်၏ရင်တွင်းမှ တစ်ခုတည်းသောနှလုံးသည်းပွတ်သည် ရှင်သန်လာခဲ့ရပြီး နွေးထွေးသော ရင်လှိုင်း ဂယက်လေးများနှင့်အတူ အချစ်များစွာ တို့ကိုပေါက်ပွားကာ သူမ၏အသွေးအသားများထဲသို့ စိမ့်ဝင်ပျံ့နှံ့စေခဲ့ရပြီဖြစ်၏။ “မမထက်” သည် မောင်လေးကို အချစ်များစွာဖြင့် စွဲလန်းမြတ်နိုးစွာ ချစ်ခဲ့ရလေပြီ ဖြစ်တော့၏။ချစ်သောသူနှင့် ဆုံတွေ့နေရသော အချိန်လေးအတွင်းဝယ် နီနီထက်၏ ရင်ဝယ် အေးချမ်းကြည်နူးစွာ ခံစားနေရသည်။

ထို့ပြင် ချစ်သူအပါးတွင် ရှိနေစဉ်အခါတွင် သူမသည် နုငယ်ကာ ဆယ်ကျော်သက်လေးသဖွယ် ဖြစ်သွားရပြီး လန်းဆန်းပေါ့ပါး၍ နေခဲ့ရသည်။ မမထက်သည်ချစ်သူအပါး၌ ရှိနေချိန်ကာလလေးကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ကြုံတွေ့ချင်လာသည်။ထိုအချိန်လေးကိုလည်း ကာလကြာရှည်စွာ ရှိစေချင်လာသည်။ အတူနေရရင်ဟူသော စိတ်ကူးလေးတွေက နီနီထက်၏ရင်ဝယ်မကြာခဏ ဆိုသလို ပေါ်ပေါက်၍ခံစားနေရသည်။ “မောင်လေး”ကလဲ သူမအပေါ် စိတ်ဝင်တစားရှိလာသည်ကို မမထက်သည် မိန်းမသားပီပီနှင့်နေခဲ့သည်။ထိုသို့ စတင်၍ သိလိုက်ရသောအချိန်တွင် သူမခံစားလိုက်ရ သော ကြည်နူးမှုမျိုးသည် နီနီထက်အဖို့ ဒီတသက် ဒီတခါသာ ခံစားရဖူးသည် ဖြစ်သည်။ သူမကို စိတ်ဝင်တစားရှိနေသူ သူမချစ်မိသူတစ်ယောက်က ချစ်တဲ့အကြောင်း တွေကို ဖွင့်ဟလာစေကြောင်း တိတ်တခိုးဆုတောင်းနေမိခဲ့သည်။ချစ်မိသူမှ ဖွင့်ဟလာနိုင်စေရန်လည်း နီနီထက်သည် လမ်းကြောင်းပေး ခဲ့သည်။ဒါ့အပြင် အမူအရာများဖြင့်လည်း လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။ဒီလိုလမ်းကြောင်းပေးခဲ့ ရသော အကြိမ်တို့သည်လည်း မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။ကြိမ်ဖန်များစွာပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုပိုင်းခြားထားသော သာမန်ဝန်ထမ်းငယ်လေး တစ်ယောက်နှင့်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ဟူသော တံတိုင်းသည် ကြီးမားထူထဲလွန်းလှသည်။

ချစ်မိသောသူမှ သူမဆီသို့ ထိုတံတိုင်းအား ကျော်လွန်အောင် ထိုးဖေါက်နိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ. အင်အားကြီးမားသော သူမကသာ ထိုတံတိုင်းကို ချိုးဖျက်၍ချစ်သူအတွက် လမ်းခင်းရမည်သာဖြစ်သည်။သူမတို့နှစ်ယောက်ကို ပိုင်းခြားထားသော ကြီးမားထူထဲ လွန်းသည့် ထိုတံတိုင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ရန် အင်အားတွေသူမတွင်ရှိနိုင်ပါ့မလားဟူသော အတွေးတွေက အချစ်ကိုတမ်းတနေရသော နီနီထက်၏ ရင်ကို ခိုဝင်၍ လာခဲ့ရပါတော့သည်။ “…သမီးရေ…..ခဏ…” “…ဟုတ်ကဲ့…မေမေ….”ရုံးသွားရန်အတွက်ထွက်လာခဲ့သော နီနီထက်သည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ အရောက်မှာပင် မိခင်ဖြစ်သူဒေါ်သိန်းလွင်က လှမ်း၍ခေါ်လိုက်သဖြင့် မိခင်၏အနားသို့ ရောက်၍သွားရသည်။ပြီးတော့ မိခင်ဖြစ်သူ၏ရှေ့ရှိဆိုဖါပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “….မေမေ…ဘာများပြောမလို့လဲ….ဟင်…” “….တခြားမဟုတ်ပါဘူး…သမီးရယ်….မေမေ…တရားစခန်း တစ်လဝင်ဖို့အတွက် ကိစ္စပါ……” “….ဝင်လေ မေမေရာ၊ အိမ်မှာလည်း မသိန်းနုတို့ လင်မယားရှိနေတာဘဲ..” “…ဒါတော့ ဒါပေါ့သမီးရယ် မေမေကလဲ သမီးကို စိတ်မချဘူး အဲဒါ သမီးဒေါ်လေး တင်တင်မိ ကို အိမ်မှာ ခေါ်ထားမလားလို့….” မိခင်ဖြစ်သူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသော နီနီထက်တစ်ယောက် စဉ်းစားရ ကြပ်၍ သွားရသည်။ သူမ၏ဒေါ်လေး တင်တင်မိ ဆိုတာက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ညီမအငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။အသက်က (၃၃)နှစ်မျှသာ ရှိသေးပြီး ယောကျာ်းက (၃)ယောက်ပင် ရဘူးခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်လဲ နီနီထက်၏ဖိုးဖွားများရှိစဉ်ကထဲက အမွေပြတ် ကြော်ငြာထားတာဖြစ်ပြီး ဘိုးဘွားများ မရှိတော့မှ မိခင်ဖြစ်သူက ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့ ပြီး ပြန်၍ အဆက်အသွယ်ရနေခြင်းဖြစ်သည်။ “…..တစ်လလောက်ပဲ သမီးရယ်…နောက်ပြီး သူ့ယောကျာ်းကိုခေါ်မလာဖို့ မေမေဘဲ ပြောပါ့မယ်….ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား သမီး….ဟင်…” မတတ်နိုင်တော့ပါ။မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်ချမ်းသာစေရန်နှင့် တရားစခန်းဝင်မည့် မိခင်ဖြစ်သူနောက်ဆံမတင်းရန်အတွက် နီနီထက်သည် တလထဲဘဲဟူ၍ စိတ်ကိုလျှော့ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရလေတော့သည်။ “….သူတယောက်ထဲ လာနေမယ်ဆိုရင်တော့ မေမေသဘောပါဘဲ။ဒေါ်လေးကို ခေါ်ထားခဲ့ပေါ့ အော်…မေမေက ဘယ်တော့လောက် တရားစခန်းဝင်မှာလဲ…” “……သဘက်ခါလောက် စပြီးဝင်မယ် သမီး….ကဲကဲ… သမီးလဲ ရုံးနောက်ကျနေအုံးမယ် ……..သွားရင်လဲ…. သွားတော့ကွယ်….” “….ဟုတ်ကဲ့….မေမေ……” ဟူ၍ ပြောလိုက်ရင်းကပင် ထိုင်ရာမှ အသာထကာ နီနီထက်သည် ထွက်၍ လာခဲ့ပါတော့သည်။ ဒီနေ့ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သော်လည်း နီနီထက်မှာထား၍ စိုးလင်းနိုင်သည် နီနီထက်၏ အိမ်သို့ နံနက်(၉)နာရီအချိန်တွင် ရောက်၍လာခဲ့ရသည်။

စိုးလင်းနိုင်တစ်ယောက် ရောက်၍လာသည်ဆိုသည်နှင့်အသင့်ပင် စောင့်၍နေသာ နီနီထက်က စိုးလင်းနိုင်ကို ကားမောင်းခိုင်းကာ ထွက်လာခဲ့ကြတော့၏။ အမြဲတမ်းပင် ခပ်ရိုးရိုးသာဝတ်တတ်သော နီနီထက်တစ်ယောက် တစ်ခါမှ သူမဝတ်စားထားတာ မတွေ့ဖူးသော အဝတ်အစာမျိုးကို ဝတ်လျှက် လှချင်တိုင်းလှ၍နေရသော နီနီထက်ကို စိုးလင်းနိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။ နီနီထက်သည်ခြေသလုံးလေး နောက်ဖက်တွင်ခွဲထားသော အခွဲလေးပါသည့် စကပ်အနက်ရောင်လေးကို ဝတ်ထားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းတွင်တော့ ငုဝါရောင် လက်ပြတ် ရင်စေ့ ခါးတင် အင်္ကျီလေးကို ဝတ်၍ထားလေးသည်။ ပြီးတော့ နီနီထက်သည် သူမ၏ကျောလယ်သာသာ ဆံပင်လေးကို နောက်စေ့တွင် ခပ်မြင့်မြင့်လေးစု၍ မြင်းမြီးပုံစံလေးချထားသည်။သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ တော့ မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးလိမ်းထားကာ နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာကိုတော့ နီနီရဲရဲလေး ဆိုး၍ထားလေသည်။ တစ်ခါဖူးမျှ သူများမောင်းသည့် ကားကိုရှေ့ခန်းတွင် မလိုက်ခဲ့ဖူးသည့် နီနီထက်သည် ယခု စိုးလင်းနိုင် မောင်းသောကားကို စိုးလင်းနိုင်နှင့် ယှဉ်ကာ ကားရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်၍ လိုက်ပါခဲ့လေသည်။ သူမဆီမှပျံ့လွင့်၍လာသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့များသည် စိုးလင်းနိုင်၏ရင်ကို ရိုက်ပုတ်လှုံ့ဆော်လျှက်ရှိလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို သယ်ဆောင်၍ လာသောကားလေး သည် အမြန်နှုန်းမှန်မှန်ဖြင့် မောင်း၍လာခဲ့ရာတွင် နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ၌ နီနီထက် ညွှန်ပြသည့် ခြံဝန်းတစ်ခုထဲသို့ အသင့်ဖွင့်၍ထားသော ခြံတခါးမှ တဆင့် ဝင်လိုက်သည်။ ကားလေးသည်ခြံဝန်းထဲသို့ရောက်လျှင်ပင် စိုးလင်းနိုင်ကနီနီထက်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ခြံတံခါးကိုပိတ်ကာ အတွင်းမှ မင်းတုံးထိုးလိုက်ရသည်။ပြီးတော့ ကားပေါ်တက်၍ ကားလေးကို ခြံဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်း မလှမ်းမကမ်းလေးတွင်ရှိနေ သော တစ်ထပ်တိုက်လေးဆီသို့ မောင်း၍လာခဲ့သည်။ တိုက်ကလေးရှေ့သို့ရောက်လျှင် ကားလေးထိုးရပ်လိုက်သည် ဆိုသည်နှင့် နီနီထက်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ တိုက်ကလေး၏တံခါးကိုသွား၍ ဖွင့်နေသည်။စိုးလင်းနိုင်ကတော့ ကားနောက်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူနေရင်း သူ၏အကြည့်များက နောက်ကျောပေးထားသော နီနီထက်၏ဆီသို့ ရောက်၍ နေသည်။သေးကျင်သော နီနီထက်၏ခါးလေးအောက်မှ ဖင်သားစိုင်ကြီးများသည် စိုးလင်းနိုင်၏ရင်ကို လှိုက်ဖို၍လာစေခဲ့သည်။ တိုက်ထဲရောက်သည်နှင့်နီနီထက်သည် စိုးလင်းနိုင်၏လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကိုယူ၍ ဆက်တီစားပွဲပေါ်တွင်စီကာ စဉ်ကာ ချ၍နေသည်။

သူမရပျ၍ ပွငျဆငျနသေညျက စိုးလငျးနိုငျ ထိုငျနရောနှငျ့စားပှဲလေးအကွားတှငျ ဖွဈနရော နီနီထကျ၏ကားစှငျ့မို့မောကျလြှကျရှိသော ဖငျသားကွီးမြားမှာ စိုးလငျးနိုငျ၏မကြျနှာ ရှေ့နားတှငျ ကပျလြှကျတှေ့မွငျနရေ၍ သူ၏ပုဆိုးတှငျးမှ လီးတနျကွီးသညျ မာတောငျ၍ လာရတော့သညျ။ ပွီးတော့ နီနီထကျသညျ စိုးလငျးနိုငျ၏ဘေးတှငျကပျလြှကျသား ထိုငျခလြိုကျသောအခါ အိထှေးလှသော သူမ၏ကိုယျလုံးလေးသညျ စိုးလငျးနိုငျ၏ ကိုယျလုံးလေးနှငျ့ထိထိမိမိ ဖိကပျမိတော့သညျ။ ထို့နောကျ နီနီထကျ၏ကိုယျလုံးလေးသညျ လူးလှနျ့ကာ စိုးလငျးနိုငျ၏ကိုယျလုံးဖကျသို့ ပို၍ဖိကာတိုးလိုကျပွီး သူမ၏ကိုယျလုံးလေးကို ငိုကျလြှကျ နီနီထကျက စိုးလငျးနိုငျကို မကြျလုံးခငြျးဆိုငျကာ ကွညျ့လိုကျသညျ။ “……မောငျလေး….ဆာရငျ စားတော့လေ….” “……..ကြှနျတောျ…မဆာသေးဘူး….မမ….” “…..မမ…လဲ မဆာသးဘူး….နောကျမှ…အတူစားကွတာပေါ့…” သူတို့နှဈယောကျ ရှေ့ရှိ စားပှဲလေးပေါျတှငျတော့ စားစရာတှမှော အပွညျ့ပငျ ဖွဈသညျ။ သူတို့နှဈယောကျမှာတဈဦးနှငျ့တဈဦး မကြျနှာခငြျးဆိုငျကာ ကွညျ့ရငျး ပွောလိုကျကွပွီးနောကျ စကားဆုံးသှားသောျလညျး သူတို့နှဈယောကျ၏ ဆုံတှေ့နေ သော မကြျလုံးလေးမြားကို မရုတျသိမျးဘဲ ခပျရဲရဲပငျ မကြျလုံးခငြျးဆိုငျကာ ကွညျ့နကွေသညျ။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ တထွာခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ ပြီးတော့ သူမဆီမှ လှပလွန်းသော အပြုံးလေးတစ်ချက် ပျံ့လွင့်သွားချိန်တွင်တော့ ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သော စိုးလင်းနိုင်သည် နီနီထက်၏ကိုယ်လုံးလေးကို သိုင်း၍ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာလှလှလေးကို အငမ်းမရပင် နမ်းပါလေတော့သည်။နီနီထက်ကတော့ သူမ၏မျက်နှာလေးကို အလိုက်သင့်လေး မော့ကာ ပြုံးပြုံးလေး လုပ်ပေးထားလေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် စိုးလင်းနိုင်၏နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာက သူမ၏ ဖူးဖူးလေးကြွနေသော နီနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းလေးများဆီသို့ ဖိကပ်လိုက်သည်နှင့်ပင် နီနီထက်သည် စိုးလင်းနိုင်၏နှုတ်ခမ်းများကို အရင်ဦးအောင် စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး သည့်ခဏမှာပင် သူမ၏လျှာဖျားလေးက စိုးလင်းနိုင်၏နှုတ်ခမ်းလေးများကို ပွတ်သပ်၍ ပေးနေတော့သည်။ ထို့ပြင် နီနီထက်၏လက်နှစ်ဖက်အနက် တစ်ဖက်က စိုးလင်းနိုင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို ဖက်လိုက်ပြီးကျန်တစ်ဖက်က သူ၏ခါးကိုဖက်လိုက်သည်။ဘေးတိုက် ထိုင်လျှက်သားဖြစ်သည့်အပြင် နီနီထက်မှာ စိုးလင်းနိုင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ သူမ၏ကိုယ်လုံးလေး တစ်ခြမ်းရောက်လျှက်ရှိနေသည်ဖြစ်၍ စိုးလင်းနိုင်၏ရှေ့ဖက်မှ နေ၍ သူ၏ခါးကိုဖက်ထားသော နီနီထက်၏လက်ဖျံလေးသည် စိုးလင်းနိုင်၏ ပေါင်ရင်းကို အသာလေးဖိကပ်မိတော့ရာ သူ၏ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်မတ်၍နေသော လီးတန်ကြီးကို သူမ၏လက်ဖျံလေးက အပေါ်မှ ဖိလျှက်သားလေးဖြစ်နေတော့သည်။

နှစ်ဦးသား နှုတ်ခမ်းခြင်းဂဟေဆက်ကာ အပြန်အလှန်နမ်းနေကြရင်းဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးများမှာ တွန့်ကာ တွန့်ကာဖြင့် ဖြစ်လာကြတော့သည့်အလျှောက် စိုးလင်းနိုင်၏ပုဆိုးတွင်းမှ မာတောင်၍နေသော လီးတန်ကြီးပေါ်သို့ ထိကပ်၍နေသော နီနီထက်၏လက်ဖျံလေးမှာ လီးတန်ကြီးတစ်လျှောက် အရင်းမှ အဖျား အဖျားမှ အရင်းသို့ တစ်ချက်ခြင်း ပွတ်ကာ ပေးနေသလိုဖြစ်၍နေလေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် စိုးလင်းနိုင်၏လက်တဖက်က နီနီထက်၏ရင်သားမို့မို့ မောက်မောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်၍လာသည်မှ သူမ၏နို့အုံကြီးကို ဝတ်ထားသော ဘော်လီအကျီင်္လေးပေါ်မှပင် ဖိညှစ်၍ ပေးလေတော့သည်။နီနီထက်ကလဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကို ကော့၍ ကော့၍ပေးလာပါတော့သည်။ ခဏအကြာ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကွာအသွားတွင်တော့ နီနီထက်သည် စိုးလင်းနိုင်၏ မျက်နှာကို သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို တရှိုက်မက်မက်ဖြင့် နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုင်နေရာမှအားယူကာ ထလိုက်ပြီး မပြေးရုံတမယ်ပင် အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်၍သွားတော့ရာ ရုတ်တရက်ကြောင်၍ ကြည့်နေ သော စိုးလင်းနိုင်က ခဏနေမှထိုင်ရာမှထကာ နီနီထက်၏နောက်သို့ လိုက်၍ လာခဲ့လေသည်။အခန်းတွင်းတွင် ကုတင်ပေါ်ရှိ အိပ်ယာကြီးပေါ်တွင်တော့ နီနီထက် တယောက် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို အိပ်ယာပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားလှဲနေသည်။

နောက်မှရောက်၍လာသော စိုးလင်းနိုင်သည် ကုတင်ကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ သူမ၏ဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ပြီးခါးလေးကို လှမ်း၍ ဖက်ပြီး နီနီထက်၏တလုံးတခဲကြီး ဖြစ်၍နေသော တင်သားကြီးများကို ဝတ်ထားသော စကပ်လေးပေါ်မှပင် ဖိ၍ဖိ၍ အားပါးတရ နမ်းနေတော့သည်။ တစထက်တစ ကာမစိတ်များ သောင်းကျန်း၍လာရသော နီနီထက်သည် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို လူးကာလွန့်ကာ လုပ်နေရာမှ ပက်လက် လှန်လိုက်ပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက်ထဲမှာပင် သူမ၏လက်တဖက်က စိုးလင်းနိုင်၏အကျီၤ ပေါ်သို့ လှမ်းလိုက်ကာ ကြယ်သီးလေးများကို ဖြုတ်၍ပေးပါတော့သည်။အလားတူပင် စိုးလင်းနိုင်၏လက်လေးတွေကလဲ သူမ၏အကျီြင်္ကယ်သီးလေးများကို ဖြုတ်၍ ပေးနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏အကျီင်္များသည်ပြိုင်တူလိုပင် ကျွတ်၍သွားချိန်မှာတော့ နီနီထက်၏လက်လေးတစ်ဖက်က သူမ၏နောက်ကျောသို့ သွင်းလိုက်ရာက ဘရာစီယာချိတ်လေးကိုဖြုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဘရာစီယာလေးကို သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ခွာ၍ပေးရင်းမျက်လုံးလေးများကို မှိတ်၍ ချလိုက်ပါတော့သည်။

ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား နို့နှစ်လုံးကို ခေတ္တမျှငေးစိုက်ကာကြည့်နေပြီးမှ စိုးလင်းနိုင်သည် သူမ၏အပေါ်သို့မှောက်၍ ချလိုက်ပြီး အငမ်းမရပင် နို့နှစ်လုံးကို တလှည့်စီစို့၍ပေးနေတော့ရာ နီနီထက်သည် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေး တွန့်တွန့် လွန့်ဖြစ်နေရာမှ သူမ၏နို့များကို စိုးလင်းနိုင်ထံသို့ ကျောလေးကော့ကာ ကော့ကာဖြင့် ဖိသွင်းပေးနေပါတော့သည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် စိုးလင်းနိုင်၏လက်တဖက်က သူမ၏ခါးမှ စကပ်လေးကို လှမ်း၍ဖြုတ်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ပေါင်လေးနှစ်လုံးကိုထောင်၍ စကပ်လေးကိုချွတ်၍ပေးလိုက်တော့ရာ စိုးလင်းနိုင်၏လက်ကလဲ ချက်ခြင်းဆိုသလိုပင် နီနီထက်၏စောက်ပတ်ပေါ်သို့စောက်မွှေးလေးတွေကြားမှ တိုးဝင်ဖိကပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ စောက်ပတ်နူးနှုးအိအိလေးကို သူ၏လက်ဖြင့် ဖိ၍ ဖိ၍ ပွတ်ပေးနေတော့သည်။ နီနီထက်ခမျာမှာတော့ သူမ၏ဒူးလေးတွေကွေးကာ ထောင်လိုက် မိသော ပေါင်လေးနှစ်ချောင်းကို စုလိုက်ကားလိုက်ဖြင့် ဖြစ်လျှက် ခံရခက်နေကာ သူမ၏ စောက်ပတ်ဝမှာတော့ စောက်ရည်လေးများမှာ ရွှဲနစ်၍ နေခဲ့ရချေပြီဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ နီနီထက်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးသားများသည် ဆူပွက်၍လာခဲ့ရကာ သူမ၏စောက်ခေါင်းထဲမှလဲ ယား၍ ယား၍တက်လာရပြီး နီနီထက်မှာအလိုးခံချင်စိတ်တွေ မွှန်ထူ၍ လာခဲ့ရလေသည်။

“မောင်လေးရယ်….အင့်…ဟင့်….မ…မ….မနေတတ်တော့ဘူး…ဟင့်..” နီနီထက်၏မပီမသစကားသံလေးကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်တော့ စိုးလင်းနိုင်သည် သူ၏ပုဆိုးကိုချွတ်ကာ နီနီထက်၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ဝင်၍ ထိုင်လိုက်လေတော့သည်။စိုးလင်းနိုင်တယောက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည် ဆိုသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးလေးများသည် မှေးစင်း၍ထားရာမှပင် အသာလေးဖွင့်၍ ကြည့်လိုက်မိရာ ကာမဇောတွေကြားမှပင် ရင်လေးမှာ ဖို၍သွားရပြန်ပါသည်။ တောင်မတ်၍ တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသောလီးတန်ကြီးမှာ အရှည်(၇) လက်မနီးပါးနှင့် လုံးပတ်က ကျပ်လုံးသာသာလောက်ရှိသည်။ပြီးတော့ အပြိုင်းပြိုင်းထ နေသော အကြောကြီးများကလဲ ဖုထစ်၍နေကြသည်။ စိုးလင်းနိုင်သည် နီနီထက်၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ဝင်၍ထိုင်လိုက်ပြီး သည်နှင့်လီးတန်ကြီးထိပ်ကိုစောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ ဖိ၍သွင်းလိုက်လေတော့သည်။ “……ဗြိ….အင့်….ဗျစ်….အမေ့….ဗြိ….အာ့..ကျွတ်…..ကျွတ်…..အ….” လီးတန်ကြီးမှာ နီနီထက်၏စောက်ပတ်ထဲသို့တဆုံးဝင်၍ သွားပြီဆိုသည် နှင့် မာကျောလှသော လီးတန်ကြီးနှင့်ပြည့်သိပ်ထိတွေ့ကာနေသော သူမ၏စောက်ပတ် အတွင်းသားလေးများသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်ကာ လာရတော့သည်။ နီနီထက်တစ်ယောက် နာ၍သွားပုံရသဖြင့် စိုးလင်းနိုင်သည် စောက်ခေါင်းထဲသို့ တဆုံးဝင်၍နေပြီဖြစ်သော သူ၏လီးတန်ကြီးကို စောက်ပတ်ထဲ၌ ဖိကပ်၍ထားကာ အနားပေးလိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် နီနီထက်၏ခါးလေးသည် ကော့၍ တက်လာတော့သည်။

“……ဟင့်….မ…..မရပ်နဲ့….လုပ်….လုပ်ပါ…..မောင်လေးရယ်….ဟင်း..ဟင်း..” သူမ၏ရမ္မက်သံလေးသည် စိုးလင်းနိုင်ကို စ၍တာလွှတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် စောက်ခေါင်းထဲမှ လီးတန်ကြီးကို ဆွဲ၍ထုတ်ကာ လိုးပါတော့သည်။ နီနီထက်သည် သူမ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများကို စိုးလင်းနိုင်၏ ဆောင့်ချက်များနှင့်အညီ မြှောက်ကြွ၍ပေးကာ သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကိုကော့၍ ကော့၍ ပေးရင်း အလိုးခံနေသည်။ အလိုးခံရင်း ညီးတွားရသည်မှာ အားရကြေနပ်ဖွယ် အရသာတွေ့နေရသော နီနီထက်သည် သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ စိုးလင်းနိုင်၏လီးတန်ကြီးက ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးလိုက်လေတိုင်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းဖျားလေးများမှာ ဟ၍ ဟ၍ သွားကာ ဝမ်းခေါင်းသံလေးများဖြင့် ညီးတွားရင်း အားပါးတရအလိုးခံနေပါတော့သည်။ “ …….ဗြွတ်….အင်း….ပလွတ်…ပလွတ်….ဖွတ်….ဟင်းဟင်း….ပြွတ်…ဖွတ်… ဟင်း.. …….အင်း….ဟင်း…..အင်း…..” အစက နီနီထက်သည် သူမက ဦးဆောင်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်၍ထားသော စိုးလင်းနိုင်သည် သူမကိုမျက်လုံးမဖွင့်နိုင်အောင်ကောင်း၍နေရန်ပင် လိုးပေးနေနိုင်သည့် အတွက် အကြေနပ်ကြီး ကြေနပ်၍နေရတော့သည်။

ရှည်လျှားလှသော လီးတန်ကြီးမှာ သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ ဝင်လာလေတိုင်း လီးတန်ကြီး၏ထိပ်ဖူးကြီးမှာ သူမ၏သားအိမ်ဝသို့ ပြေး၍ ပြေး၍ ဆောင့်နေသဖြင့် နီနီထက်၏ကိုယ်လုံးလေးသည် တုံ၍ တုံ၍သွားရအောင် ပင် ကောင်း၍နေရလေသည်။ “…..မမထက်…..ကောင်းလား…ဟင်….” “……ကောင်းတယ်….သိပ်ကောင်းတယ်……ဟင်း…ဟင်း…ချစ်…လားဟင်…” “…..ချစ်တာပေါ့….မမထက်…ရယ်….” “…….အမလေး…….အင်း…..ဟင်း…..ချစ်….ချစ်လိုက်တာ မောင်လေးရယ်….အင်း.. ဟင်း……” ကာမအရသာများ အဆမတန် တက်၍လာရသော နီနီထက်က သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးပေးနေသော စိုးလင်းနိုင်၏လီးတန်ကြီးကို သူမ၏စောက်ပတ် အတွင်းသားနုနုလေးများဖြင့် ဖိ၍ ဖိ၍ ဖင်ကြားလေးများ ရှုံ့၍ ရှုံ၍ သွားရသည်အထိ ညှစ်၍ပေးရင်း အလိုးခံနေသည်။ မကြာမှီမှာပင် နီနီထက်တစ်ယောက် တဟင်းဟင်းဖြင့် ဆက်တိုက် ညီးတွားကာ ကော့ပျံလာသလို ကာမဆိပ်များတက်၍ လာခဲ့ရပြီဖြစ်သော စိုးလင်းနိုင်သည်လဲ သူ၏လီးတန်ကြီးမှာ ကျင်ဆိမ့်၍လာပြီဖြစ်ရာ နီနီထက်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်း၍ဆွဲကာ ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ရင်း အားကုန်ဆောင့်၍ အချက်(၂၀)မျှ လိုးလိုက်ပါတော့သည်။ “……အမလေး….မောင်…..အား….ချစ်….တယ်……ဟင်း….ဟင်း…..” စိုးလင်းနိုင်နှင့် နီနီထက်တို့ ကိုယ်လုံးနှစ်ခုသည် တွန့်ခါ၍သွားကြရကာ နှစ်ဦးစလုံး ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်၍ သွားရပါတော့သည်။

စိုးလင်းနိုင်နှင့်နီနီထက်တို့သည် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်တော့ ညနေရုံးဆင်းတိုင်း နေ့တိုင်းလိုလိုပင် တွေ့နေကျနေရာလေးသို့ သွားကာ တူနှစ်ကိုယ် ယှဉ်တွဲ၍ ချစ်ပွဲဝင် ခဲ့ကြသည်မှာ (၁၀)ရက်ထက် မနည်းတော့ပေ။ နီနီထက်ကလဲ စိုးလင်းနိုင်ကို တပ်မက်စွဲလန်းကာ နေရသကဲ့သို့ စိုးလင်းနိုင်ကလဲ နီနီထက်ကို မက်မောစွဲလန်းကာ ရှိနေခဲ့ရလေ တော့သည်။ထန်းပင်မှ ထန်းနို့များသည် လှီးဖြစ်စရှိလျှင် လှီးလေထန်းနို့ထွက်လေပင် ဖြစ်သည်။မလှီးမဖြတ်ဘဲထားပါက တဖြေးဖြေးခြောက်၍ ကြွေတတ်ပေသည်။ ထို့ပြင် စားရသောကလေးသည် ငတ်သည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကလဲ ရှိနေပြန်သေးသည်။တစ်ခါဘူးကမှမခံစားဘူးခဲ့ရကာ ကာမအရသာကို စတင်ခံစားဘူး ခဲ့သည်နေ့မှစ၍ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလို နီနီထက်သည် (၁၀)ရက်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် ရက်ဆက်ဆိုသလို အားပါးတရခံစားခဲ့ရလေသည်။ ပြီးတော့ စိုးလင်းနိုင်ကလည်း ခွင့်(၁၀)ရက်ယူသွားတော့ နီနီထက်သည် ဆန့်တငန့်ငန့်ဖြစ်၍ ကျန်ခဲ့သည်။ချိုသည် ခါးသည်ဆိုသော အရသာကိုလည်း သိနေတော့ ပထမတွင် အချိန်တန်လျှင် သတိရသည်။အဲဒီနောက် တဖြေးဖြေး တရက်ပြီးတရက်ဖြစ်လာတော့ မကြာခဏဆိုသလို ပြင်းပြသော ဆန္ဒတွေက သွေးသားတို့ကို သောင်းကျန်းစေသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း (၁ဝ)ရက်ပြည့်လျှင် တော့ စိုးလင်းနိုင်ပြန်၍လာတော့မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖြေသိမ့်ကာ သူမ၏ဝေဒနာကို ကြိတ်မှိတ်၍ ခံစားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူမ၏ဆန္ဒမှာ ပြည့်ဝ၍မလာခဲ့ပါ။(၁၀)ရက်ပြည့် သောနေ့မှာပင် စိုးလင်းနိုင်၏ဖခင်ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ်ခွင့် (၁၅)ရက်ပေး ရန် ခွင့်ယူခဲ့သည်ကို သူမသည် သိခဲ့ရပြီး ကိုယ်စိတ်နှလုံး ချုံးချုံးကျကာ စိတ်ပျက်၍ သွားခဲ့ရသည်။ နီနီထက်တစ်ယောက် ခံစားနေရသော ဝေဒနာမှာ ကိုယ်နှင့်မမျှ ရင်နှင့်မမျှအောင်ဖြစ်၍နေသည်။အလုပ်လုပ်ရတာပင်သိပ်ပြီး စိတ်မပါတော့။အလုပ် ကိစ္စနှင့်ပက်သက်၍ ကြီးကြီးငယ်ငယ် ရွယ်ရွယ်အိုအို ယောကျာ်းတစ်ယောက်ယောက် နှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံနေရချိန်မှာပင် သူမ၏သွေးသားတို့က တမျိုးတမည်ဖြစ်ကာ နီနီထက်၏ အတွင်းစိတ်တို့သည် ဖေါက်ပြန်၍ နေရသည်။ တင်တင်မိ သည် အမဖြစ်သူ ဒေါ်သိန်းလွင်၏သြဇာကို မလွန်ဆန်နိုင်၍သာ အမဖြစ်သူ တရားစခန်းဝင်နေစဉ်တွင် နီနီထက်နှင့်အတူလာ၍ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမ၏သြဇာကို မလွန်ဆန်နိုင်သည်ကလည်း မပြောနှင့် တင်တင်မိ တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် စားဝတ်နေရေးကို အမဖြစ်သူ ဒေါ်သိန်းလွင်က တာဝန်ယူထားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် တခါတရံလိုအပ်သည့်အခါများတွင်လည်း ငွေကို လိုသလောက် ထုတ်ပေးသေးသည်။ ဒီတော့ အမစကားကို မနာခံ၍ မဖြစ်သဖြင့် နာခံခဲ့ရသည်။သို့ပေမဲ့လည်း တင်တင်မိ သည် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယောကျာ်းနှင့်ကင်းကွာ ကာ နေနိုင်သူ နေတတ်သူမဟုတ်ချေ။အခုဆိုလျှင် ယောကျာ်းနှင့်မတွေ့ရသည်မှာ (၁၈) ရက်ခန့်ပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။မနေ့က နီနီထက် ရုံးသွားနေတုံး တင်တင်မိ သည် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ပွဲစားလုပ်သော သူမ၏ယောကျာ်းက ခရီးထွက်သွား သည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခန်းမှ ပြောသဖြင့် သိခဲ့ရသည်။တင်တင်မိ ၏ယောကျာ်း သည်လည်း တင်တင်မိ မရှိလျှင်အပျော်ရှာနေမယ်ဆိုတာကို တင်တင်မိ တယောက် သိပြီး သား ဖြစ်သည်။နဂိုထဲကမှတဏှာရာဂတွေကြီးခဲ့သော တင်တင်မိ တယောက် ယခုလို ယောကျ်ားနှင့် မတွေ့ရပြန်တော့ သူမ၏သွေးသားတွေက အပြင်းအထန်ပင် သောင်းကျန်း၍ နေခဲ့ရသည်။ နံနက်စာစားပြီး၍ အိပ်ယာထက်တွင်တက်၍လှဲနေမိရင်း မပြည့်ဝသော ဆန္ဒတွေအတွက် ရတက်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်၍နေရသော တင်တင်မိ သည် သူမ၏ ယောကျာ်းကိုတွေးလိုက်မိပြီး သူလည်း အပျော်ရှာနေမှာဘဲဆိုသော အတွေးက ဝင်လာပြန်တော့ တင်တင်မိ ၏ရမ္မက်သွေးတို့သည် မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်ရလောက် အောင်ပင် ထကြွ၍ သောင်းကျန်းလာခဲ့ရသည့်အလျှောက် တင်တင်မိ သည် အိပ်ယာပေါ် တွင် လှဲ၍မနေနိုင်တော့ဘဲ လူးလဲ၍ထကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်၍ လာခဲ့လေသည်။

“ မမ “ တင်တင်မိ သည် နောက်မှခေါ်သံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မသိန်းနုကို တွေ့ရသည်။ဒါနဲ့ဘဲ တင်တင်မိ က သူမ၏ခြေလှမ်းတွေကို့ရပ်လိုက်သည်။ “ဟော……..မသိန်းနုပါလား….” “…ဟုတ်ကဲ့….” “…ပြောလေ…မသိန်းနု ဘာပြောမလို့လဲ…” “…ဟို ကျမ…တာမွေမှာရှိတဲ့ ကျမညီမဆီခဏ သွားချင်လို့ပါ မမ…” “….အင်း…သွားလေ…” “…ညနေ မစောင်းမှီ ပြန်ခဲ့ပါ့မယ်…..မမ…ခိုင်းစရာရှိရင် ခိုင်းလို့ရအောင် ကိုတင်အောင် ကို ထားခဲ့တယ် မမ…” “……အေးလေ….သွားပေါ့…” “…..ဟုတ်ကဲ့…မမ….” “…..ဒါနဲ့ ကိုတင်မောင်ရော…..ဘယ်မှာလဲ….” “……အိမ်မှာပါ မမ…..” “…အော် အေးအေး ရတယ် သွားရင်သွားတော့လေ…” “…ဟုတ်…..ဟုတ်ကဲ့ မမ….” ကိုတင်မောင်နှင် မသိန်းနုတို့က တိုက်ကြီး၏နောက်ဖက်နားတွင်ရှိသော သစ်သားအိမ်လေးတွင် နေထိုင်ကြသည်။အလုပ်ရှင်နှင့်အလုပ်သမား ပုံစံမျိုးဖြစ်၍ သာ အသက်(၃၃)နှစ်သာရှိသေးသော တင်တင်မိ ကို မသိန်းနုက မမ ဟုခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ မသိန်းနုက အသက်(၃၅)နှစ်ပင် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကိုတင်မောင်က အသက် (၃၈)နှစ်ပင်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ မသိန်းနုက အိမ်ဗာရီယလုပ်ငန်းများကို လုပ်ရ၍ ကိုတင်မောင်က သစ်ပင်ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးရန် ခြံရှင်း၊မြက်ရှင်းရန် တခါတရံ လိုအပ်ပါက ကားမောင်းပေးရသည့် အလုပ်များကို လုပ်ရလေသည်။ မသိန်းနုက အိမ်နောက်ဖက်သို့ပြန်၍ထွက်သွားချိန်မှာပင် တင်တင်မိ သည်ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဆက်၍ထွက်ခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ ဗွီစီဒီ ကြည့်ရန်စိတ်ကူးလိုက်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့လဲ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်၍နေသော သူမသည် ဗွီစီဒီကြည့်ရန် လုပ်ပြီးကာမှ လက်ထဲမှ ဗွီစီဒီချပ်ကိုချကာ စားပွဲပေါ်တွင် တွေ့ရသော သတင်းစာကိုကောက်၍ ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မသိန်းနုတယောက် အိမ်ဘေးမှပတ်၍ အိမ်ရှေ့ဖက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရကာ တင်တင်မိ ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးလိုက်မိသည်မသိ။လက်ထဲမှ သတင်းစာကို စားပွဲပေါ်သို့ ချကာထိုင်ရာမှ ထလိုက်သည်။ပြီးတော့ သူမသည် အိမ်နောက်ဖက်သို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခဲ့လေတော့သည်။ တင်တင်မိ သည် မီးဖိုဆောင်ဘေးပေါက်မှနေ၍ ခြံထဲသို့ဆင်းလိုက်သည်။ တိုက်ကြီး၏နောက်ဖက်ရှိ မသိန်းနုတို့နေထိုင်ရာ အိမ်လေးဆီသို့ လာခဲ့တော့ရာတွင် တိုက်ကြီး၏နောက်ဖက်သို့ကွေ့၍ အဝင်မှာပင်မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် တင်တင်မိ ၏ခြေလှမ်းတို့သည် ရပ်တန့်၍သွားရသည်။ပြီးတော့ ရှေ့နားတွင်ရှိသော ပန်းခြုံဘေးသို့ သူမသည် ပြေး၍ကပ်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို မမှိတ်မသုံကြည့်၍ နေမိသည်။ သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကတော့ မသိန်းနုတို့၏အိမ်လေးဘေးတွင် မသိန်းနု၏ယောကျ်ားကိုတင်မောင်သည် ရေစည်ထဲမှရေကို ခပ်၍ချိုးနေလေသည်။ သူ၏တကိုယ်လုံးတွင် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ တကိုယ်လုံးစိုရွှဲနေသော ကိုတင်မောင်၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးသည် ဖေါင်းဖု၍လုံးတစ်ကာ အမြောင်းလိုက်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

တင်တင်မိ ၏အကြည့်တွေက ထိုနေရာမှ မခွာနိုင်အောင်ဖြစ်၍ သွားရလေသည်။ ပြီးတော့ တကိုယ်လုံးရေတွေစိုရွှဲနေသော ကိုတင်မောင်၏ကိုယ်လုံးကြီး သည် ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းထ၍နေသည်။ပေါင်တံကြီးနှစ်ဖက်မှာလည်း သန်မာ လိုက်သည် ဖြစ်ခြင်း တုတ်ခိုင်၍ အသားစိုင်ကြီးတွေမှာ အမြှောင်းလိုက် ထနေရသည်။ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းကပင် တင်တင်မိ ၏တကိုယ်လုံးသည် ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်း ဖြစ်၍လာရသည်။ပြီးတော့လဲ သူမသည် မကြာခဏဆိုသလိုပင် တံတွေးကို မျို၍ ချနေ ရလေတော့သည်။ ကိုတင်မောင်တစ်ယောက် ရေချိုး၍ပြီးချေတော့မည်။တင်တင်မိ သည် ပန်းရုံအကွယ်မှ ထွက်လိုက်ပြီး ကိုတင်မောင်ရှိရာသို့ သူမသည် ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ “…ကိုတင်မောင်….” “….ဗျာ…” “….အမလေး..” “…ဟင်….” “….အို…” ကိုတင်မောင်ကို လှမ်း၍ခေါ်လိုက်ရာမှ ခြေလှမ်းလိုက်သော တင်တင်မိ တယောက် ကိုတင်မောင်က သူမ၏ထံသို့ လှည့်အကြည့်မှာပင် ရေစိုထားသော အုပ်ခဲပေါ်သို့ လှမ်း၍ နင်းလိုက်မိသော တင်တင်မိ တစ်ယောက် အုပ်ခဲစောင်းကို နင်းမိရာက ချော၍ သွားကာ လဲကျမတတ်ဖြစ်၍သွားရသည်။ ဒီမှာတင် လက်တကမ်းအကွာမှ ကိုတင်မောင် က ဖြတ်ကနဲ ရှေ့သို့လှမ်း၍ ခြေတလှမ်းတက်ကာ တင်တင်မိ ၏ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်း၍ ထိန်းကာဖက်လိုက်မိသည်။ဖက်တာမှ တင်တင်မိ လဲ၍ ကျမသွားရလေအောင်ပင် အတင်း ဖက်လိုက်သည်။အို ကနဲဖြစ်သွားသော်လည်း တင်တင်မိ သည်တဒင်္ဂတော့ ကိုတင်မောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှေး၍နေမိသည်။

တင်တင်မိ ၏ စိတ်ထဲတွင် တဒင်္ဂကြေနပ်၍ သွားရလေသည်။ သူမ၏ခါးစောင်းနှင့်ထိမိနေသော ကိုတင်မောင်၏ရှေ့မှ လုံးတစ်ဖုထစ်၍ သူမကို ထိနေသည်။တဒင်္ဂနေပြီးတော့မှတင်တင်မိ သည် ကိုတင်မောင်၏ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်လေသည်။ပြီးတော့မှ သူမသည်အသက်ကို မှန်မှန်ရှု၍………. “….ကို…ကိုတင်မောင်…ထမင်းစားပြီးရင် အိမ်ဖက်ကို ခဏလာခဲ့အုံးနော်..” ပြောရင်းက ကြည့်မိလိုက်တော့ ကိုတင်မောင်၏ရေများစိုရွှဲနေသော ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး၏အထဲမှ စောစောက ရှေမျှောမျှောအရာကြီးသည် ရှေ့သို့ပင် ငေါ၍ထွက်နေပေပြီ။ တင်တင်မိ က ခပ်ရဲရဲပင် ကြည့်နေသည်ကို ကိုတင်မောင်ကလဲ သတိပြုလိုက်မိသည်။ “….ဟုတ်ကဲ့…” “….ဒါဆို…ကျမ…သွားမယ်…” လို့ ဆိုကာလှဲ့ထွက်သွားသော တင်တင်မိ ၏လက်ဖျားလေးက ကိုတင်မောင်၏ရှေ့မှ ခပ်ငေါငေါထွက်နေသည့်အရာကြီး၏ထိပ်ဖျားကို မထိတထိ ခလုတ်တိုက်၍ထိသွားရာ ကိုတင်မောင်၏ကိုယ်ကြီးသည် တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရာမှပင် သူ့ကိုကျောပေး၍ ထွက်သွားသော တင်တင်မိ ၏နောက်ကျောကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေလိုက်မိသည်။ တလုံးစီ တလုံးစီ လှုပ်ကနဲ လှုပ်ကနဲဖြစ်၍သွားရသော တင်တင်မိ ၏ တင်သားစိုင်ကြီးများမှာ ကိုတင်မောင်ဝတ်ထားသော ရေစိုအတွင်းခံဘောင်းဘီလေး၏ အတွင်းမှ လီးတန်ကြီးကို အဆမတန် တောင်မတ်လာစေတော့သဖြင့် ဘောင်းဘီလေး ကြောင့် တင်းကြပ်၍လာရသော ကိုတင်မောင်သည်အနားတွင်ရှိနေသော တန်းမှ ရေလဲ ပုဆိုးကို ကမန်းကတန်းလှမ်း၍ ယူလိုက်ရလေသည်။

တင်တင်မိ တယောက်ကတော့ သူ၏မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော် လည်း သူမ၏စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကိုယ်လုံးလေးကတော့ သူ၏အမြင်အာရုံထဲမှ မထွက်နိုင်ပါချေ။ ထမင်းကို ကမန်းကတန်းစား၍ တိုက်ကြီးထဲသို့ရောက်၍လာသော ကိုတင်မောင်သည် မီးဖိုဆောင်ထဲတွင် မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရ၍ အိမ်အတွင်းဖက်သို့ ဆက်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကိုတင်မောင်တယောက် တင်တင်မိ ၏အိပ်ခန်းရှေ့သို့ ဖြတ်၍အလျှောက်တွင် တော့………………. “…….အင့်….” “….ဟင်…” အိပ်ခန်းထဲမှ ထဘီရင်လျှားလေးဖြင့် လှမ်း၍ထွက်လာသော တင်တင်မိ နှင့် လူလုံးချင်း တိုက်မိကြတော့သည်။ဒီလို ဖြစ်အောင်လဲ တင်တင်မိ က ကြိုတင်၍ စီစဉ်ကာ တမင်ဝင် တိုက်မိအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်တဲ့ကိစ္စကတော့……………… လူလုံးချင်းဝင်တိုက်မိသည်နှင့် လျှင်မြန်သော ကိုတင်မောင်က လက်တဖက်ဖြင့် တင်တင်မိ ၏ခါးကိုသိုင်းဖက်၍ ဆွဲယူကာ အထိန်းလိုက်သည်တွင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရင်လျှားထားသော ထဘီလေးသည် သူမ၏ရင်ညွန့်ထက်မှ ပြေကာလျှော၍ ကျသွားရာ သူမ၏ခါးကို ခပ်တင်းတင်းလေးဆွဲ၍ ဖက်ထားသော ကိုတင်မောင်၏လက်ဆီသို့ အရောက်တွင် တန့်ကနဲ ရပ်၍သွားချိန်မှာပင် တင်တင်မိ တစ်ယောက် အံ့သြတကြီး တွန့်ကနဲ ဖြစ်၍ သွားရစဉ်မှာပင် သူမ၏ခါးမှ တင်မောင်၏လက်ကလဲ ယောင်ယမ်း၍ အခွာလိုက်တွင်တော့ တင်တင်မိ ၏ထဘီလေးမှာ သူမ၏ခြေဖျားဆီသို့ လျှောကနဲ ကျ၍ ကျသွားလေတော့သည်။

“….အို…” အခိုက်အတန့်လေးမှာပင် ဝင်းလက်စွာ ထွက်ပေါ်၍ လာရသော တင်တင်မိ ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးကို မြင်လိုက်ရစဉ်မှာပင် ခင်မောင်၏လက်ကဖြတ်ကနဲပင် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲ၍ ဖက်လိုက်ပြီး တင်တင်မိ ၏ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို ရွှတ်ကနဲ နေအောင် နမ်းလိုက်ရာမှ တင်တင်မိ ၏နှုတ်ခမ်းများ အပေါ်သို့ တင်မောင်၏နှုတ်ခမ်းများက စုပ်နမ်းလိုက်ပါလေတော့သည်။ ပြီးတော့လဲ တင်မောင်၏လက်တွေက တင်တင်မိ ၏ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးကို ဖက်ထားရာမှ အငြိမ်မနေဘဲ သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင် ရွှေ့လျား ပြေးလွှားနေသည့်အပြင် ဖြူဖွေးနေသော သူမ၏တင်သားစိုင်ကြီးတွေကိုလည်း မချင့်မရဲနှင့် ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်၍နေရင်းကပင် တဖြေးဖြေး တင်တင်မိ ၏ကိုယ်လုံးလေး အား တင်မောင်သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ တဖြေးဖြေးဆွဲ၍ သွင်းသွားလေတော့သည်။ အိပ်ခန်းဝနှင့်လေးငါးပေမျှသာဝေးသော ကုတင်စောင်းသို့ချဉ်းကပ်မိလိုက်သည် ဆိုလျှင်ဖြင့် တင်မောင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်တင်မိ ၏နှုတ်ခမ်းလေးတွေပေါ်မှ ဆွဲ၍ ခွာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် တင်တင်မိ ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်စောင်းမှ ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ကာ ချလိုက်ရင်း တင်မောင်၏ကိုယ်လုံးကြီးသည်လည်း သူမ၏ကိုယ်လုံး လေးပေါ်မှ ကပ်၍ပါသွားသည်။ပြီးတော့ တင်မောင်သည် သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို အငမ်းမရပင် ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့၍ ပေးရင်းက နို့သီးလေးတွေကိုပါ လျှာဖြင့် လှည့်ပတ်၍ ယက်နေတော့ရာ……………….. တလွန့်လွန့်ဖြစ်၍နေရသော တင်တင်မိ သည် သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ ကုတင်စောင်းကြမ်းပြင်တွင် ရပ်၍နေသော တင်မောင်၏ကိုယ်လုံးကြီးကို သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးဖြင့် အတင်းပင် ဖိညှပ်၍ထားလေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တင်တင်မိ ၏နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရ စို့၍ပေးနေသော တင်မောင်၏လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ဖင်သားကြီးတွေကို အောက်သို့ သွင်းကာ ဖင်သားကြီးများကို ထိုးသွင်း၍ ဆုတ်နယ်ပေးနေရုံမျှမက သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးပေါ် သို့ ဖိ၍ထားသော သူ၏ကိုယ်လုံးကြီးကိုလည်း လက်သွင်းနိုင်ရုံကြွလိုက်ရာမှ လက်ကို ထိုးသွင်းကာ တင်တင်မိ ၏စောက်ပတ်ကြီးကို အုပ်၍ ကိုင်လိုက်လေတော့သည်။ တင်မောင်၏ လက်ဖဝါးဖြင့်ပင် အပြည့်ဖြစ်၍နေသော တင်တင်မိ ၏စောက်ပတ် ကြီးသည် အမွှေးများ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖြင့် ဖေါင်းအိနေသည်။ အိထွေးသော အတွေ့ကြောင့်ပင် တင်မောင်သည် သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို ညှစ်၍ ကိုင်လိုက်မိသည် မှစ၍ အောက်သို့လျှော၍ပွတ်လိုက်ရာ တင်တင်မိ ၏စောက်ပတ်ဝတွင် စိုရွှဲ၍နေသော အရည်လေးများက သူ၏လက်ကိုလာ၍ ထိတွေ့သည်။တင်တင်မိ ၏ စောက်ပတ်ကြီးကို လေးငါးကြိမ်မျှ ပွတ်၍ ပေးလိုက်ပြီးသည်နှင့် ရမ္မက်စိတ်များပြင်းပြ၍လာရသော တင်မောင်သည် သူ၏မျက်နှာကို တင်တင်မိ ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ခွာကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ မှေးစင်းထားသော တင်တင်မိ ၏မျက်လုံးလေးများမှာ ဖွင့်၍လာလေသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ တင်မောင်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ စွပ်ကျယ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီးမှ ပုဆိုးကိုပါ ချွတ်၍ချလိုက်တော့ရာ ကြည့်နေသော တင်တင်မိ ၏ စောက်ပတ်ကြီးသည်ပင် တင်းကနဲဖြစ်၍ သွားရလေသည်။တွေ့မြင်လိုက်ရသော တင်မောင်၏လီးတန်ကြီးမှာ အရှည် (၈)လက်မကျော်ကျော်လောက်နှင့် လုံးပတ်က ငါးမတ်လုံးမျှပင်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လီးတန်ကြီး၏ဒစ်ကြီးမှာ ပြဲလန်၍နေပြီး နီရဲနေသော ထိပ်ဖူးကြီးက ထိပ်တွင်အရည်တွေစိမ့်ထွက်ကာ တဆတ်ဆတ်ခုန်နေသည်။ ပြီးတော့ တင်မောင်၏လက်ညှိုးထိပ်က သူမ၏စောက်ခေါင်းနံရံလေး တွေကို ကလိ၍နေပြန်တော့ စောက်ရည်ကြည်လေးတွေ ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲထွက်ရင်းကပင် တင်တင်မိ ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများသည် ကုတင်စောင်းမှ ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ တက်၍ လာရလေသည်။ ကာမဆိပ်တွေ အဆမတန်တက်နေရသော တင်တင်မိ မှာမျက်နှာလေး ခပ်ရှုံ့ရှုံ့လေးဖြစ်လျှက် အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုပင် ကိုက်၍ထားရလေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမသည် တာရှည်တော့ တင်းမခံနိုင်ပါ။ “……ကို….ကိုတင်….တော်ပါတော့….ကျမအသဲက ယားလှပြီ လိုး…လိုးမှာဖြင့်… လိုးပါတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး……ဟင်း…ဟင်း….” ဒီကြားထဲမှပင် တင်မောင်သည် သူ၏လက်ညှိုးကိုစောက်ခေါင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်းက စောက်စေ့လေးကို (၂)ချက် (၃)ချက် ကလိလိုက်ပေသည်။ “….ကျွတ်….ကျွတ်….ဟင့်…” ပြီးတော့မှ တင်မောင်သည် သူ၏လီးတန်ကြီးထိပ်ကို စောက်ပတ်ဝတွင် တေ့ကာ စောက်ခေါင်းထဲသို့ လိုးသွင်းလိုက်ပါတော့သည်။

“…….အင့်…..အမလေး… ဖြေးဖြေး…ရှင့်ဟာကြီးက အကြီးကြီး.. ဟင်း..” တင်တင်မိ ၏မျက်နှာလေးတခုလုံး ရှုံ့မဲ့၍သွားကာ သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံး လေး တစ်ခုလုံးမှာ ကော့၍တက်သွားရလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဆန္ဒစိတ်များ ပြင်းပြကာ ရုံးတွင်အလုပ်လုပ်၍ပင် မရနိုင် ဖြစ်နေရသဖြင့် အိမ်သို့ပြန်၍လာသော နီနီထက်၏ကားလေး အိမ်ရှေ့သို့ထိုးရပ် လိုက်သည်ကိုပင် ရမ္မက်ထန်နေကြသော တင်မောင်နှင့်တင်တင်မိ တို့နှစ်ယောက် မသိ လိုက်ကြချေ။ နီနီထက်သည် ဧည့်ခန်းထဲမှ ဖြတ်၍ အပေါ်ထပ်သို့တက်ရန် လှေခါးထိပ်သို့ အသွားတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည့်ကြားက ဧည့်ခန်းနှင့် ကပ်ရက်အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော အသံလေးများကြောင့် သူမ၏ခြေလှမ်းမှာ ရပ်၍သွားသည်။ ပြီးတော့ ဘာသံဆိုတာသိလိုက်ရသည်နှင့် နီနီထက်သည် သူမ၏ စလင်းဘက်အိတ်လေးကို အနီးရှိ စားပွဲပေါ်သို့လှမ်း၍ တင်လိုက်ရာက အသံလေးတွေ ထွက်ပေါ်နေရာ အိပ်ခန်းဝသို့ ခပ်သွက်သွက်လာကာ အိပ်ခန်းတံခါး ဘေးနံရံတွင် ကပ်၍ ဖွင့်ထားသော အိပ်ခန်းပေါက်သို့ သူမ၏ခေါင်းတခြမ်းကို ထုတ်ကာ ကြည့်လိုက်မိ ချိန်မှာတော့ နီနီထက်၏ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲဖြစ်၍ သွားရချိန်မှာပင် စောစောကထဲ က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထကြွသောင်းကျန်းနေရသော သွေးသားတို့သည် ဖျန်းကနဲ ခါ၍သွားရလေသည်။

တင်တင်မိ ၏စောက်ပတ်ကြီးထဲကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်ဖြင့် လိုးနေသော တင်မောင်၏ဧရာမလီးတန်ကြီးမှာ အရည်များပေပွလျှက် ပြောင်လက်ကာ မက်မောစရာကြီး ဖြစ်နေသလို လီးတန်ကြီးက အားပါးတရ ဆောင့်၍ လိုးလိုက်တိုင်း စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှာ ခွက်၍ ခွက်၍ ဝင်သွားနေသည်မှာ အားရစရာ ကောင်းလှပါသည်။ “….ပြွတ်….ဖွတ်…အင့်…ဟင်း… ပလွတ်…ပြွတ်…ဟင့်…ဆောင့်စမ်းပါရှင်ရယ်…. …….ဟင်း ဟင်း…. ကျမစောက်ပတ်ကြီး ကွဲသွားအောင် ဆောင့်ပစ်လိုက်စမ်း…ပါ .. ဟင်း…ဟင်း….” အရည်လဲ့ကာ တောက်ပြောင်နေသော နီနီထက်၏မျက်လုံးများက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်၍ ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ နီနီထက်သည် သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးကို သူတို့ရှိရာသို့ သယ်ဆောင် သွားပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူ တင်တင်မိ ၏ ကိုယ်လုံးဘေး ကုတင်စောင်းတွင် ပက်လက်လှန်ချ လိုက်ရာက သူမ၏ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကို ကားပြီး ဖေါင်းကား၍ အရည်တွေ စိမ့်ထွက် နေပြီဖြစ်သော သူမ၏စောက်ပတ်ဝကို စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်ပေါ်၌ သူမ၏ လက်လေးနှစ်ဖက်မှ လက်မနှစ်ချောင်းဖြင့် တဖက်တချက်စီ တင်၍ဖြဲလိုက်ရာ နီရဲသော စောက်ပတ်ဝရှိ အတွင်းသားလေးများပေါ်၍ လာချိန်တွင်တော့ တင်မောင်သည် တင်တင်မိ ၏စောက်ခေါင်းထဲမှ လီးတန်ကြီးကို ဆွဲ၍ ထုတ်လိုက်ရာက ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏အရည်တမျှားမျှားဖြင့် လီးတန်ကြီးကို သူနေ့စဉ်တွေ့မြင်ကာ လိုးချင်နေရသည့် နီနီထက်၏ဖြဲထားသော စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ လိုးလိုက်ချိန်တွင်တော့ နီနီထက်ခမျာ မျက်လုံးလေးများ စုံမှိတ်ကာ အံလေးကြိတ်ရင်း အသားလေးများ တဆတ်ဆတ် တုန်တက်သွားရပါလေတော့သည်။….ပြီးပါပြီ..

Tags